بسم الله الرحمن الرحیم

یا مقلب القلوب والابصار





از گذشته های دور آریایی های ساکن فلات ایران روز اول سال،

 آغاز بهار را به برگزاری آئین های ویژه توام با سرور و شادمانی اختصاص میدادند.

 در آیین هاى باستانى ایران براى هر جشن «خوانی یا سفره ای » گسترده میشد

که داراى انواع خوراکى ها بود.

سفره نوروزى «هفت سین» یکی از مقدمات مهم و اصلی ایرانیان برای استقبال از سال جدید

است كه بطور معمول ساعاتی پیش از تحویل سال نو گسترده شده و سیزدهم فروردین جمع
می شود.

 در بسیاری از منابع آمده است كه "هفت سین" نخست "هفت شین" بوده و بعدها به

"سین" تغییر یافته است. این سفره برپایه عدد مقدس هفت بنا نهاده شده است.

آنچه که در این سفره قرار می گیرد، باید دارای شش خصوصیت زیر باشد:

1. پارسی باشد

2. با واژه ی «س» آغاز شود.

3. ریشه ی گیاهی داشته باشد.

4. خوردنی باشد.

5. اسم مرکب نباشد.

6. برای بدن سودمند باشد.

سفره در فرهنگ فارسی، نماد یگانگی بخشیدن به مفاهیمی جداگانه است؛

چه بر روی آن قرار داده شوند و چه در اطراف آن گرد آیند.

که این موضوع به مرور زمان خود سبب گردهم آمدن اجزای با ارزش دیگری در این سفره گردید

 مانند قرآن کریم ، آینه, شمعدان ، ماهی قرمز و ..

که هر یک به ارزش و زیبایی این خوان می افزاید

 و جزء جدا نشدنی سفره هفت سین ایرانیان می باشد.

* قرآن مجید: نشانه استواری ایمان، زینت بخش سفره نوروزی مسلمین است كه پس از تحویل

 سال همه آن را بوسیده و چند آیه ای برای تبرك می خوانند.

* آینه: نماد جهان بی پایان و بارگاه خداوندی است.

* شمع: به تعداد اعضای خانواده برای آرزوی شادی و روشنایی زندگی آنهاست.

شعله افروخته نماد روشنایی جاودانه است.

* ماهی قرمز: در تنگ بلورین، نماد روزی حلال.




برچسب ها :
هفت ,  هفت سین ,  قرآن ,  آینه ,  ایران ,  آریایی , 

موضوع :
مناسبت ها ,