بسم رب الحسین(علیه السلام)



گرچه از عشق فقط لطمه زدن را بلدیم

گرچه چندیست که بی روح تر از هر جسدیم

گرچه در خوب ترین حالتمان نیز بدیم

جزدر خانه ارباب دری را نزدیم

روزگاری است که مارعیت این خانه شدیم

سجده شکر برآریم که دیوانه شدیم

 

 

از همان روز که حسنش به تجلی دم زد

از همان دم که دمش طعنه به جام جم زد

از همان لحظه که مهرش به دلم پرچم زد

عشق پیداشد وآتش به همه عالم زد

بنده عشقم و مجنون حسین بن علی

دررگم نیست به جزخون حسین بن علی


 

آسمان با تپش ماه تماشا دارد

قطره دریا که شود جلوه ی زیبا دارد

روح در جسم که باشدهمه جا جادارد

عشق بانام حسین است که معنی دارد

تاخداهست و جهان هست و زمین

شب میلاد حسین است عشق همین

 

اورسیده که به داد دل غافل برسد

کشتی گمشده عشق به ساحل برسد

کاروانی که به ره مانده به منزل برسد

نمک سفره مانقل محافل برسد

به همان کس که به میزان خداهست محک

هرکجا سفره عشق است حسین است نمک

شب شوراست که شیرین و غزل خوان شده ام

خیس از بارش احسان فراوان شده ام




برچسب ها :
حسین(ع) ,  میلاد ,  سجده ,  عشق ,  مجنون ,  کشتی گمشده عشق ,  آسمان , 

موضوع :
مناسبت ها ,